بچه های شهر غریب

مولاجان! ما دوست داريم ساكت باشيم تا صداي شما در قلب مان طنين انداز شود، اكراه داريم از اين كه اثري از خودمان برجا بگذاريم، دوست داريم در تمام عالم هستي يك ردپا باشد و آن هم ردپاي شما، همه جا جلوه هاي شما باشد، همه جا از عطر وجود مباركتان آكنده شود، همه بدون هيچ حجابي از تابش نور خدايي شما بهره ببرند.

مولاجان! ما دوست داريم از پروانه هايي كه از فواصل دور خود را به منبع نور مي رسانند و ديوانه وار به دور آن طواف مي كنند كم تر نباشيم.

مولاجان! ما از خوبان شنيديم كه شما دوست داريد در اين زمانه ما را در عرصه ي معارف ببينيد، ما هم مشتاقانه تبعيت كرديم و فقط از اين باب است كه چيزهايي مي گوييم و مي نويسيم. اگر محصولاتمان مورد رضايت شما نيست، خودتان اين دري را كه باز شده ببنديد و تا وقتي كه تحت تعليم و تربيت كافي قرار نگرفته ايم آن را باز نكنيد. اگر اشكالي در معارف عرضه شده مان وجود دارد، منت بر سرمان بگذاريد و راه اصلاح آن را برايمان باز كنيد.

مولاجان! ما از آن پيرزن خريدار يوسف (ع) هم پرتوقع تر هستيم! آن پيرزن دو كلاف نخ آورده بود، ولي ما همان را هم نداريم و دوست داريم در صف خريداران شما باشيم! به هرحال هيچِ ما و كرمِ شما!