«بچه های فاطمه(س)، پیش چشم فاطمه(س)»

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله ربّ العالمين و توکلت علی الله و اعتصمت بحبل الله

مادرجان! دوست داشتیم ندای 1400 سال غربت شما را لبیک بگوییم. اگر به در خانه انصار و مهاجر رفتید و هیچ جوانمردی در بین آنها پیدا نشد که به دنبال شما حرکت کند و یاور شما باشد در این زمان عدة قلیلی هستند که می خواهند تمام هستی شان را برای شما بگذارند؛ «لِلَّذينَ اسْتَجابُوا لِرَبِّهِمُ الْحُسْني وَ الَّذينَ لَمْ يَسْتَجيبُوا لَهُ لَوْ أَنَّ لَهُمْ ما فِي اْلأَرْضِ جَميعًا وَ مِثْلَهُ مَعَهُ لاَفْتَدَوْا بِهِ أُولئِکَ لَهُمْ سُوءُ الْحِسابِ وَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمِهاد».(رعد/18)

مادرجان! می دانیم از مجرای وجود فرزندان شما حق نازل شده است. ما می دانیم که شما دیگر راضی نیستید که حق در برابر هیچ گنگ و کر و کوری مهجور بماند. می دانیم که این بار فرزندان خود را به عمق فرستاده ای، آنها را نازل کرده ای تا آنها حقوق از دست رفته شما را احیاء کنند؛ «أَ فَمَنْ يَعْلَمُ أَنَّما أُنْزِلَ إِلَيْکَ مِنْ رَبِّکَ الْحَقُّ کَمَنْ هُوَ أَعْمي إِنَّما يَتَذَکَّرُ أُولُوا اْلأَلْباب».(رعد/19)

مادرجان! با شما عهد بسته ایم که در دنیا یاور شما باشیم. ما با شما عهد بسته ایم که در هر شرایطی متصل به شما باشیم. ما عهد بسته ایم که جز به شما به چیز دیگری فکر نکنیم و دل نبندیم؛ «الَّذينَ يُوفُونَ بِعَهْدِ اللّهِ وَ لا يَنْقُضُونَ الْميثاق».(رعد/20)

مادرجان! اگر هر کدام از ما را به عمق فرستاده ای، منظور و هدفی داشته ای! از من خواسته ای که چه باشم و چه شوم؟! این موضوع برای من بسیار جلب توجه می کند. دائماً از شما می طلبم که مرا آنچنان کنید که مد نظرتان بوده است. می خواهم برای شما باشم. می خواهم در جلوی تمام صفوف لشگر حق، از همه جلوتر، از همه قوی تر و از همه پرنیازتر باشم و بتوانم باری را از دوش وجود مهربانتان بردارم. آنقدر بروم و تا آنجا بروم و آن امانت را با خود ببرم که دیگر برای کسی سختی و آسیبی نباشد؛ «الَّذينَ يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ يَخافُونَ سُوءَ الْحِساب».(رعد/21)

مادرجان! خشوع در برابر شما چه زیبا و دلنشین است. هر که خشیت بیشتری داشت ، هر که توانست توجه شما را بیشتر به خود جلب کند او می تواند بیشترین بهره را ببرد و بیشترین خاصیت را برای شما داشته باشد؛ «الَّذينَ يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ يَخافُونَ سُوءَ الْحِساب».(رعد/21)

مادرجان! خوف و ترس داریم! نه از دشمنان شما. نه، هرگز! ترس از بد حسابی در پیشگاه شما بدنمان را به لرزه در می آورد. اگر از خوان نعمات شما بدون هیچ محدودیتی بخوریم ولی نتوانیم آنچه را که مورد رضایت شماست جلب کنیم دیگر چه باید کرد؟ از این ترس داریم! از اینکه پس از این همه کلاسها و مقاطع تربیتی، در فضایی آکنده از مهر مادری شما، نتوانیم در حریمتان پاسدار سرفرازی باشیم. نتوانیم مایه رعب و وحشت در دل دشمنانتان باشیم؛ «الَّذينَ يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ يَخافُونَ سُوءَ الْحِساب».(رعد/21)

مادرجان! اگر گرفتار دولت ابلیس هستیم ، صبر می کنیم. صبری زیبا ، صبری بسیار زیبا در برابر تمام نابسامانی ها ، مصیبت ها و بدبختی های موجود در دولت ابلیس پیشه می کنیم و آنقدر سعی و عزم به خرج می دهیم تا صورتی و ظاهری از شما به خود بگیریم ، تا شکلی شبیه به شما در وجودمان نقش ببندد. تصویری که آن تصویر را در مقاطع آینده ملک شما بشناسند؛ «والَّذينَ صَبَرُوا ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَنْفَقُوا مِمّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِيَةً وَ يَدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ أُولئِکَ لَهُمْ عُقْبَي الدّار».(رعد/22)

مادرجان! اگر تمام این آرزوها ، تمام این افکار ، برنامه ها و عمل ها ثمره ای نداشته باشد ، پس چه فایده؟ اگر ثمره ای در راستای ولایت نداشته باشد و اهل ولایت را هر چه بیشتر به ولایت متصل نکند پس چه فایده؟ اگر کسی را که با دستان قدرت خودت خلق نموده ای به ثمره نرسانی این یعنی ضایع شدن او ، این یعنی از بین رفتن او. به یقین ما اطمینان داریم که شما کسی را که خود تربیت نموده ای ضایع نمی کنی. پس مولای من! به ما ثمره عطا کنید ، ثمره تلاش های اندک و ناچیز ما را برپایی ظهور مولایمان قرار بدهید؛ «والَّذينَ صَبَرُوا ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَنْفَقُوا مِمّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِيَةً وَ يَدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ أُولئِکَ لَهُمْ عُقْبَي الدّار».(رعد/22)

مادرجان! ما دوست داریم منطقمان منطق شما یعنی منطق «من نباشم تا تو باشی» باشد. می خواهیم رفتار فاطمی (س) را به نحو احسن و در اوج انجام دهیم. می خواهیم اماناتی را که بر دوش مان از شما داشتیم آشکارا و پنهان به اهلش بازگردانیم و سربلند در آغوش شما آرامش بگیریم؛ «والَّذينَ صَبَرُوا ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَنْفَقُوا مِمّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِيَةً وَ يَدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ أُولئِکَ لَهُمْ عُقْبَي الدّار».(رعد/22)

مادرجان! به ما یاد داده ای که بدی ها را با خوبی ها می توان از بین برد. بدان و بدی ها مدت مدیدی است که خاطر مبارک شما را آزرده اند. مادرجان وجود ما را سراسر خیر کن تا هرگز اثری از بد و بدی باقی نگذاریم. مادرم تا کی غربت ، تا کی مظلومیت و تا کی استضعاف؟!؛ «والَّذينَ صَبَرُوا ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَنْفَقُوا مِمّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِيَةً وَ يَدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ أُولئِکَ لَهُمْ عُقْبَي الدّار».(رعد/22)

و صلّي الله علی سیدنا محمد و آله و عجل فرجهم